«Via con me» van Paolo Conte: betekenis & songtekst

Een man nodigt een vrouw uit om met hem weg te gaan en belooft verder niets: dat is «Via con me». Paolo Conte schreef het lied zelf en bracht het in 1981 uit op zijn album «Paris milonga» bij RCA Italiana, als vijfde van tien nummers. De titel betekent ongeveer ‘Ga met me mee’, en de Engelse toevoeging ‘It’s wonderful’, die velen uit het refrein kennen, is inmiddels deel van de naam geworden.

Het album verkocht aanvankelijk slecht. Pas het lied maakte de plaat in de loop der jaren tot een blijvend succes, en tegenwoordig geldt «Via con me» als Contes herkenningsmelodie. Hollywood gebruikte het in komedies en thrillers, een documentaire over Conte draagt de naam en de Italiaanse televisie noemde er een heel programma naar.

Hoe ontstond «Via con me»?

Paolo Conte werd op 6 januari 1937 geboren in Asti, de provinciehoofdstad in het zuiden van Piëmont. Hij studeerde rechten in Parma en werkte in het advocatenkantoor van zijn vader, terwijl hij liedjes voor anderen schreef. Zo ontstond voor de Milanese rockzanger Adriano Celentano «Azzurro». De Milanese singer-songwriter Enzo Jannacci overtuigde Conte uiteindelijk om zijn liedjes zelf te zingen, en in 1974 stopte hij met zijn werk als advocaat.

Met het album «Un gelato al limon» uit 1979 vond Conte zijn eigen geluid van jazz en Zuid-Amerikaanse ritmes. «Paris milonga» zette die richting in 1981 voort. De plaat verscheen bij RCA Italiana, de grote platenmaatschappij in Rome, en werd geproduceerd door Lilli Greco, een ervaren producer van het label. Contrabassist Pino Calì verzorgde de orkestratie; Conte speelde naast piano ook saxofoon en vibrafoon.

Samen met zijn voorganger geldt «Paris milonga» als Contes doorbraak. Toch werd het album aanvankelijk nauwelijks gekocht. Pas door de jaren heen trok «Via con me» steeds nieuwe luisteraars, en de plaat bleef decennialang verkopen.

Waar gaat «Via con me» over?

«Via con me» is een uitnodiging om te vertrekken. Een man vraagt een vrouw om met hem mee te gaan, weg van een plek en een leven die haar niet meer vasthouden. Hij belooft haar geen rijkdom, alleen zichzelf en zijn liefde.

Dat past bij thema’s die Conte telkens opnieuw bezighouden: het leven in de provincie, een stille twijfel aan het eigen bestaan en het verlangen om het onbekende tegemoet te gaan. Grote romantiek is het niet. De zanger weet dat hij weinig te bieden heeft en zegt het met een knipoog.

De tekst couplet voor couplet

De volledige songtekst vind je bij Spotify en Apple Music; hier gaat het om de beelden erin. Eerst somt de zanger op wat de vrouw aan haar woonplaats bindt en verklaart dat allemaal onbelangrijk: het grijze weer, de bloemen, de muziek en de mannen die ze ooit leuk vond. Niets daarvan mag haar tegenhouden.

Dan nodigt hij haar uit in zijn liefde, die hij zelf buio noemt, dus donker. Dat klinkt niet als een sprookje, maar als een man die zijn schaduwkanten kent. Hij biedt haar wat hij is en beschrijft zichzelf met ironie als een soort variétéact, een kleurrijk optreden van een verliefde man.

Tussendoor schakelt Conte over op Engels en op betekenisloze lettergrepen. Het it’s wonderful in het refrein en de klanknabootsende lettergrepen zoals chips klinken alsof ze uit een Amerikaanse jazzclub uit de jaren dertig komen. Met die tussenwerpsels haalt Conte alle zwaarte uit de uitnodiging, en juist daardoor blijft ze hangen.

Waarom klinkt «Via con me» als jazz?

Muzikaal is «Via con me» een jazznummer. Het veerkrachtige ritme en Contes piano doen denken aan jazz uit de jaren dertig en veertig. Als jonge man luisterde hij met zijn broer Giorgio Conte, ook muzikant, naar jazz- en bluesplaten. Het lied is kort, komt snel ter zake en leeft van zijn refrein.

Contes rauwe, bijna gesproken stem vormt daarmee een contrast. Hij zingt niet als een schlagerzanger, maar vertelt alsof hij aan de tafel naast je zit. De Engelse uitroepen lijken citaten uit oude films, en juist in de bioscoop werd het lied een wereldsucces.

«Via con me» op video

Bovenaan dit artikel staat de studio-opname uit 1981 op het officiële kanaal van Paolo Conte. Daaronder zie je een concertopname uit Amsterdam uit 1988, gepubliceerd op het kanaal Narinternational. Zo kun je meteen vergelijken hoe het lied in de studio en op het podium klinkt.

Te beluisteren via de streamingdiensten:

Wie heeft «Via con me» gezongen en gespeeld?

«Via con me» werd onder anderen gezongen door Neri per Caso, de a-capellagroep uit Salerno, en door Roberto Benigni. Maar vooral de filmwereld bracht het lied verder. Contes origineel is te horen in de Franse komedie «Les Maris, les Femmes, les Amants» uit 1989, in «French Kiss» uit 1995 met Meg Ryan en Kevin Kline, in de Duitse komedie «Bella Martha» uit 2001 en in de Amerikaanse remake «No Reservations» uit 2007.

Ook «Welcome to Collinwood» uit 2002 en de Duitse romantische komedie «SMS für Dich» uit 2016 gebruiken het lied. In de thriller «Deep Water» uit 2022 speelt actrice Ana de Armas «Via con me» zelfs zelf op de piano.

In 2010 gaf het lied een televisieprogramma zijn naam. Presentator Fabio Fazio en Roberto Saviano, schrijver van het maffiaboek «Gomorrha», presenteerden «Vieni via con me» op Rai 3, de derde zender van de publieke omroep. Contes lied was de herkenningsmelodie, en 9.671.000 mensen keken naar de derde aflevering.

Paolo Conte, Asti en het verlangen naar verre oorden

Asti is Contes stad gebleven. Hier werd hij geboren, werkte hij als advocaat en keek hij vanuit zijn liedjes telkens weer de wereld in, naar Parijs, Zuid-Amerika en de jazzclubs van vroeger. «Via con me» is misschien het lied waarin die blik het duidelijkst is: het verlangen om weg te gaan ontstaat in de provincie.

In Frankrijk vond Conte zijn dankbaarste publiek. In 1984 gaf hij een reeks concerten in het Théâtre de la Ville en werd hij er een cultmuzikant. De tournee begon daar en eindigde in Italië; ook «Via con me» staat op het dubbelalbum «Concerti» uit 1985. Als je zijn geboortegrond zelf wilt zien, tussen de wijnheuvels van Monferrato en de torens van de oude stad, vind je alle belangrijke informatie in onze Geheime tips voor Asti in Piemonte.

Conclusie: een uitnodiging die je niet afslaat

«Via con me» belooft niets behalve samen op weg gaan en doet dat met een knipoog. Daarom blijft het lied sinds 1981 klinken. Wie verder in Contes muziek wil duiken, luistert daarna naar «Un gelato al limon», zijn liefdesverklaring aan Egle Lazzarin, of «Azzurro», dat hij voor Adriano Celentano componeerde. Al onze liedportretten vind je in ons overzicht van Italiaanse muziek.