Rome - Het Italiaanse volkslied, officieel bekend als „Il Canto degli Italiani“, is meer dan alleen een melodie, het is een emotionele verbintenis. Voor de strijdkrachten en autoriteiten van het land waait er nu echter een nieuwe, strengere wind vanuit het Quirinaal Paleis en het Ministerie van Defensie. Een officieel document van de generale staf van Defensie van 2 december laat geen ruimte voor interpretatie: Bij institutionele evenementen en militaire ceremonies mag de onofficiële toevoeging „Sì!” (Ja!) na de regel „L'Italia chiamò“ (Italië heeft geroepen) met onmiddellijke ingang strikt verboden.
Terug naar formele striktheid
Het besluit is gebaseerd op een presidentieel decreet van maart dit jaar, dat nu in praktijk wordt gebracht door middel van een gedetailleerde richtlijn. Het bevel is al naar alle commandocentra gestuurd - van de Guardia di Finanza tot het leger. De richtlijn eist „nauwgezette naleving” tot aan de kleinste territoriale basis. Het doel van de maatregel is blijkbaar om het volkslied zijn oorspronkelijke vorm terug te geven, zoals bedoeld door de componist Michele Novaro en de dichter Goffredo Mameli. Het opvallende „Sì!”, dat in de loop der decennia een populaire en gepassioneerde finale is geworden, maakt geen deel uit van de oorspronkelijke 19e-eeuwse tekst.
Vanuit een liberaal-conservatief perspectief kan deze stap worden geïnterpreteerd als een terugkeer naar de waardigheid van de staat en de formele integriteit van nationale symbolen. In een tijd waarin tradities vaak worden uitgehold door volksgebruiken, geeft het decreet een signaal af ten gunste van de onschendbaarheid van officiële staatshandelingen.
Ongenoegen in de kazerne
Het bevel is echter niet overal met instemming begroet. Volgens berichten in de Italiaanse media zorgt de strenge eis voor onrust in de kazernes. Veel soldaten zien het krachtige „Sì!” als een uiting van hun actieve inzet en hun bereidheid om hun land te dienen. Het verbod wordt door sommigen gezien als een onnodige inperking van een identiteitsvormend moment.
Terwijl sommigen de annulering zien als een noodzakelijke terugkeer naar muzikale en historische correctheid, zien critici de maatregel als een bureaucratische ingreep in een levend onderdeel van de Italiaanse cultuur. Toch blijft de instructie bindend: iedereen die in de toekomst het laatste „ja“ roept tijdens een officieel appèl, overtreedt het militaire protocol.
