Een jazzconcert of een strandfeest? De openingsavond in het NOI Techpark in het industriegebied van Bolzano combineerde beide. Terwijl het Brainteaser Orchestra de piazza voor de watertoren vulde met muziek, luisterden bezoekers naar de complexe klanken van de Nederlandse band. Ze ontspanden zich op ligstoelen of genoten van de zomerse sfeer bij het waterbassin voor het transformatorhuisje van de voormalige aluminiumfabriek. De toegang was gratis - typisch voor het Zuid-Tirool Jazz Festival Alto Adige, dat altijd met verrassende en experimentele klanken komt. Mensen van alle leeftijden reageerden enthousiast op het aanbod - een populariteit die doorliep in alle concerten van het festival georganiseerd door Stefan Festini Cucco, Max von Pretz en Robert Tubaro.
Op het Zuid-Tirool Jazz Festival Alto Adige geldt het motto „Anything goes” niet alleen voor de muziek, maar ook voor de bijzondere locaties waar bijna 60 evenementen plaatsvinden. Deze openheid en liefde voor het experiment heeft al lang niet alleen een gevarieerd lokaal publiek aangetrokken, maar ook talrijke internationale gasten. Toch worden noch de locaties noch de bezettingen willekeurig gekozen. Elk concert ontvouwt zijn eigen charme door het samenspel van muziek en locatie en het enthousiasme waarmee muziek hier over stilistische grenzen heen wordt uitgevoerd. Deze bijzonderheid maakt de 43e editie van het Zuid-Tirool Jazz Festival Alto Adige tot een gedurfde en inspirerende vaste waarde in het zomerse culturele landschap - tot ver buiten de regio. Dit schrijft muziekjournalist en jazzauteur Ralf Dombrowski op de website uk.jazznews.
De natuur wordt een podium, infrastructuur wordt een decor, water en bossen worden resonerende ruimtes: bezoekers van de geluidsinstallatie Floating Through Sound beleefden geïmproviseerde soundscapes op het Vigljoch. Gitarist Reinier Baas speelde in de Klimastollen in Prettau, saxofonisten Camilla Nebbia en Dan Kinzelman dompelden zich onder in een ondergrondse waterruimte in Bunker H in Bolzano en in de zonovergoten Franzensfeste liet de band Purple Muscle Car alle militairen verdwijnen met een krachtig geluid. De JazzZeitung omschrijft hun stijl als Weense elektronische underground met opvallende synthesizergeluiden, complexe gebroken drumritmes en een energieke kopersectie, aangevoerd door een virtuoze saxofoon. Deze muziek kan ronduit overweldigend zijn en belichaamt de gepassioneerde geest van een onvermoeibare Europese scene - zelfs op plaatsen waar ooit keizerlijke en koninklijke soldaten patrouilleerden.
De serie Sonic Reactions was dit jaar een succesvolle innovatie. Hier kwamen twee muzikanten van verschillende bands voor het eerst samen om geïmproviseerde concerten te spelen - bijvoorbeeld in een platenzaak, een kunstgalerie, een yogastudio, een café of een boekwinkel. Hierdoor kwamen veel voorbijgangers tijdens een wandeling door de stad toevallig in aanraking met jazzklanken. Het waren juist deze onverwachte muzikale ontmoetingen die veel concerten van het festival hun speciale charme gaven.
In een zaal in het expositiecentrum van Bolzano ontvouwde fluitiste Delphine Joussein een kosmos van geluid tussen impressionistische echo's en experimentele noise. Het eigen festivalformat „Kabarila” ontwikkelde zich tot een vijf uur durend „jazzritueel” met volledig vrije spelvormen. In de Fondazione Antonio Dalle Nogare tenslotte spon het trio Fade filigraan tapijten van geluid voordat de band The Sleep of Reason Produces Monsters het publiek verraste met een krachtige, ritmisch complexe onweersbui van geluid. Het resultaat was een muzikale cocktail vol energie, scherpte en afwisseling - uitdagend, bedwelmend en nooit saai.
