Voor de French Open: Djokovic breekt het magische teken en zet een uitroepteken.
100 titels, 24 Grand Slams - Novak Djokovic blijft een fenomeen in het mondiale tennis.
In een tijd waarin veel van zijn voormalige rivalen hun rackets al hebben opgehangen, blijft hij geschiedenis schrijven. Slechts een paar dagen voor de start van de French Open in Parijs bekroonde de 38-jarige Serviër zichzelf met een nieuwe mijlpaal: de 100e toernooizege in zijn buitengewone carrière. Hij verzekerde zich van de triomf op het ATP-toernooi in Genève met een dramatische overwinning in de finale tegen Hubert Hurkacz uit Polen.
Triomf na een droge periode
Het was geen wandeling in het park, maar een zware test. In de finale op de gravelbanen van Genève kwam Djokovic aanvankelijk op achterstand en verloor hij de eerste set met 5:7, maar de kampioen liet opnieuw zien waarom hij zo hoog in de tennisgeschiedenis staat: hij draaide de wedstrijd om met mentale kracht en tactische finesse. Twee tiebreaks, die hij beide met 7:2 won, zorgden voor zijn overwinning na meer dan drie uur spelen.
Wat vooral opmerkelijk is, is dat dit succes komt na een fase die bijna kan worden omschreven als een „crisis” voor Djokovic. Op de Australian Open moest hij zich in de halve finale tegen Alexander Zverev terugtrekken vanwege een blessure, gevolgd door verrassende nederlagen in de vroege rondes - een situatie die zeldzaam is voor een speler van zijn kaliber en des te meer vragen opriep. Is Djokovic nog steeds zijn oude zelf? Heeft de leeftijd hem ingehaald?
Hij gaf het antwoord nu zelf op het veld: met zweet, precisie en onwrikbare vechtlust.
Een uit steen gehouwen carrière
Djokovic' 100e titel is meer dan een rond getal. Het is het bewijs van een onwankelbare consistentie. Hij heeft in elk van de afgelopen 20 jaar minstens één toernooi gewonnen - een record dat zelfs in de snelle en genadeloze wereld van het professionele tennis uniek is. Slechts twee legendes overtreffen hem in het aantal titels: Jimmy Connors met 109 en Roger Federer met 103.
Maar terwijl Federer van zijn pensioen geniet en Connors geschiedenis is, blijft Djokovic vechten voor elk punt, elke overwinning en elk record. Met 24 Grand Slam-titels is hij nu al de enige leider in de meest prestigieuze categorie in tennis.
Zijn allereerste toernooioverwinning was bijna twintig jaar geleden, in 2006 in Amersfoort. Iedereen die toen had gewed op zo'n lange en dominante carrière zou zijn weggehoond als een dromer. Vandaag de dag is het duidelijk dat Djokovic niet alleen aan de verwachtingen heeft voldaan, maar ze zelfs ver heeft overtroffen.
Parijs roept - en Djokovic is er klaar voor.
Met de rugwind uit Genève in zijn bagage reist hij nu naar Parijs, waar zondag de French Open begint, waarschijnlijk het fysiek zwaarste Grand Slam-toernooi van het jaar. Hij heeft er al drie keer gezegevierd. Maar de druk is dit jaar extra hoog: de competitie slaapt niet en Djokovic kent zelf zijn fysieke grenzen beter dan ooit.
In de eerste ronde wacht hem een getalenteerde maar beperkte tegenstander op klei, de Amerikaanse Mackenzie McDonald. Een duidelijke overwinning in de openingsronde zou belangrijk zijn om zijn ritme te vinden en zich voor te bereiden op mogelijke gevechten in de latere rondes. Bijzonder explosief: In de kwartfinales zou een hereniging kunnen plaatsvinden met Alexander Zverev, tegen wie Djokovic zich vanwege een blessure moest terugtrekken van de Australian Open.
Het wordt een Grand Slam met veel vraagtekens, maar met een duidelijk uitroepteken voor de start: Novak Đoković is nog lang niet klaar. Iedereen die hem afschrijft heeft duidelijk niet begrepen dat legendes nooit worden afgemeten aan tegenslagen, maar aan hun vermogen om steeds weer op te staan.
tr © Italië.nieuws
