De Drie Zinnen (Tre Cime di Lavaredo): 8 hoogtepunten in de Dolomieten

Sexten – Drie rotspieken die als een afgebroken tandboog uit een steenwoestijn oprijzen: de Drei Zinnen zijn het symbool van de Dolomieten. De klassieke rondwandeling vanaf de Auronzo-hut is 8,8 kilometer, duurt ongeveer vier uur en omvat 550 hoogtemeters aan stijging en daling. De hoogste van de drie, de Große Zinne, is 2.999 meter hoog. In deze gids lees je wat een bezoek in 2026 kost, waarom je zonder reservering helemaal niet meer naar boven kunt, welke zeven plekken echt de moeite waard zijn en wanneer je de drukte kunt vermijden.

Wat kost een bezoek aan de Drei Zinnen?

De routes zelf zijn gratis – alleen de reis erheen is duur. Wie met de auto naar boven rijdt, betaalt in 2026 40,00 € voor de tolweg van Misurina naar de Auronzohütte; het ticket is twaalf uur geldig vanaf het geboekte tijdvak en is inclusief de parkeerplaats bij de hut. Wie de shuttlebus vanuit Toblach neemt, is met 22,00 € voor een retourrit aanzienlijk goedkoper uit.

Het wandelen zelf, het verblijf in het natuurpark en alle uitkijkpunten langs de route zijn gratis. Kinderen jonger dan zes jaar reizen gratis mee met de pendelbus; voor honden geldt het kindertarief. En wie te voet vanaf beneden omhoog wandelt, betaalt helemaal niets – alleen tijd.

Welke 8 hoogtepunten mag je bij de Drei Zinnen niet missen?

De meeste bezoekers rijden naar boven, lopen twintig minuten naar de Lavaredo-hut en weer terug. Dat is het minst aantrekkelijke deel van de dag. De acht punten hier bestrijken de hele route – van de klassieker tot de autovrije toegang vanaf de Zuid-Tiroolse kant.

1. De rondwandeling over de routes 101 en 105

Deze klassieker begint en eindigt bij de Auronzo-hut. Via pad nr. 101 ga je naar de Lavaredo-hut en verder naar de Paternsattel, van daaruit verder naar de Dreizinnen-hut en via pad nr. 105 door het hoogdal terug. De toeristenorganisatie geeft de rondwandeling aan met 8,8 kilometer, vier uur en 550 hoogtemeters Het hoogste punt ligt op 2.451 meter, het laagste op 2.169. De route wordt aangemerkt als „gemakkelijk“ – wat niet betekent dat hij kort is. Goed om te weten: de ondergrond bestaat overal uit grof grind, dus niet geschikt voor kinderwagens. Stevige schoenen zijn echter voldoende, technische uitrusting is niet nodig.

2. De Paternsattel en het uitzicht op de noordwanden

De Forcella Lavaredo – de Paternsattel op 2.454 meter – is het punt waar het uitzicht verandert. Tot hier zie je de drie toppen vanaf de zuidkant als een compacte muur. Achter de pas staan ze plotseling vrij naast elkaar, en komen de beroemde noordwanden in beeld. Vanaf de Auronzo-hut doe je er ongeveer een uur over om hier te komen. Wie maar een halve dag de tijd heeft, keert precies hier om – de rest van de tocht is mooier, maar dit ene uitzicht is het uitzicht dat iedereen in gedachten heeft.

3. De Dreizinnenhütte als beste uitkijkpunt

De Dreizinnenhütte, in het Italiaans Berghut Antonio Locatelli, ligt op ruim 2.400 meter precies tegenover de noordwanden. Het is van 27 juni tot en met 27 september Het is dagelijks geopend van 6 tot 23 uur en biedt plaats aan 140 mensen – 40 in bedden, honderd op de slaapzaal. Reserveren kan uitsluitend online: vanwege een defecte radio-installatie heeft het huis geen werkende telefoon en worden aanvragen per e-mail afgewezen, omdat er jaarlijks zo’n tienduizend binnenkomen. Betalen kan contant of met een bankcheque. Klinkt omslachtig – maar je wordt beloond met de beste plek in de Dolomieten om de zonsopgang te bewonderen.

4. De Paternkofel en de Innerkofler-De-Luca-klimroute

De Paternkofel – Italiaans Monte Paterno – is de vrijstaande toren ten oosten van de kantelen en is 2.744 meter hoog. Daarboven loopt de Innerkofler-De-Luca-pad, een via ferrata met moeilijkheidsgraad B/C, die vanaf de Dreizinnenhütte ruim een uur en een kwartier naar de top duurt. De route is over de hele lengte beveiligd met staalkabels; een via ferrata-set is verplicht. De route loopt door tunnels die tijdens de Eerste Wereldoorlog in de rotsen zijn uitgehouwen; veel klimmers raden daarom een hoofdlamp aan. We hebben hierover geen officiële voorschriften gevonden – meenemen kost niets, maar vergeten in je rugzak kost wel wat.

5. De Auronzo-hut en de Lavaredo-hut

De Auronzo-hut op 2.333 meter is tegelijkertijd startpunt, parkeerplaats en bushalte. De hut beschikt over 99 slaapplaatsen in 25 kamers en een restaurant, en is telefonisch bereikbaar op +39 0435 39002. Twintig minuten lopen verder naar het oosten staat de Lavaredo-hut op 2.344 meter hoogte, aanzienlijk kleiner met 24 bedden in kamers voor twee tot zes personen, met vegetarische en glutenvrije gerechten, gratis wifi en een bergreddingspost direct naast de deur. Wie de tocht zonder haast wil afleggen, overnacht in een van beide – dan ligt de terugweg in het avondlicht in plaats van in de drukte.

6. De noordwanden en de Comici-route

De noordwand van de Große Zinne behoort tot de bekendste rotswanden van de Alpen. De top werd op 21 augustus 1869 voor het eerst beklommen; de wand zelf werd pas in 1933 overwonnen, toen Emilio Comici met de broers Dimai de lijn doorkruiste die vandaag de dag zijn naam draagt. De Comici-route is 550 meter lang, verdeeld over zestien touwlengtes, en wordt tegenwoordig ingeschaald als graad 7. Je hoeft hiervoor niet te kunnen klimmen: vanaf het pad eronder zie je op heldere dagen touwgroepen in de wand hangen – en dan besef je ineens hoe groot deze drie torens werkelijk zijn.

7. Het Lago di Misurina op de weg naar boven

De Meer van Misurina – het grote bergmeer onder de tolweg, op ongeveer 1.750 meter hoogte in de provincie Belluno – is geen extraatje, maar het station waar bijna elke rit langs komt. Hier staan de hotels, hier vertrekt de shuttlebus van de Dolomitibus-lijnen, en hier is het de moeite waard om voor of na de bergtocht een rondje langs de oever te maken. Meer over het meer zelf staat in ons artikel over de Meer van Misurina.

8. De autovrije route door het Fischleintal

Wie de tol en de drukte wil vermijden, komt vanuit het noorden binnen. Vanaf de Vislijnvallei – het zijdal bij Sexten met de parkeerplaats aan het einde van het dal – loopt pad nr. 102 door het Altensteiner-dal naar de Dreizinnenhütte. Hetzelfde padnummer loopt van Landro langs de weg tussen Toblach en Misurina door het Rienztal omhoog. Beide zijn pittige bergtochten van meerdere uren, geen wandelingetjes – maar in ruil daarvoor sta je boven aan de noordkant, zonder ook maar één euro tol te hebben betaald.

Welke sporen heeft de Eerste Wereldoorlog achtergelaten?

Tussen 1915 en 1917 liep het front tussen Oostenrijk-Hongarije en Italië dwars door dit gebied. Tunnels, stellingen en klimpaden in de rotsen dateren uit die tijd en zijn tot op de dag van vandaag begaanbaar – de Innerkofler-De-Luca-Steig loopt er recht doorheen. De berggids uit Sextn Sepp Innerkofler viel op 4 juli 1915 tijdens de aanval op de door Italiaanse Alpini bezette Paternkofel; de klimroute draagt zijn naam en die van zijn tegenstander. Hoezeer deze oorlog het landschap heeft getekend, blijkt uit ons verslag De Drei Zinnen: Toen de Dolomieten een front werden.

Hoe kom je bij de Drei Zinnen?

Er zijn drie manieren om naar boven te gaan: met de eigen auto via de tolweg, met de pendelbus vanuit Zuid-Tirol of met de zomerlijnen vanuit Veneto. Ze komen allemaal op hetzelfde punt uit: de Auronzo-hut. Eerst even het belangrijkste: Zonder online reservering kun je er in 2026 niet meer naartoe.

Met de trein Je reist met de Pustertalbahn naar Toblach of Innichen; vanuit Bolzano moet je in Franzensfeste overstappen. Vanaf de zuidkant is Calalzo di Cadore het eindstation, dat vanuit Venetië via Belluno te bereiken is.

Met de bus brengt je van de Bus- of treinstation Toblach shuttlebuslijn 444 rechtstreeks naar de Auronzo-hut, van 31 mei tot en met 11 oktober 2026. Fietsen mogen vanwege ruimtegebrek niet mee. Belangrijk voor vakantiegangers in Zuid-Tirol: De Mobilcard en de Südtirol Guest Pass gelden hier niet als vervoersbewijs en geven ook geen korting – je moet altijd de volledige prijs betalen. Vanaf de Venetiaanse kant rijdt Dolomitibus-lijn 31 van 8 juni tot en met 9 september 2026 vanuit Calalzo via Auronzo en Misurina omhoog, vanaf 20 juli wordt de lijn aangevuld met lijn 50 vanuit Auronzo, en lijn 51 verbindt Cortina d’Ampezzo via de Passo Tre Croci met Misurina.

Met de auto Je rijdt vanuit Toblach via de SS 51 door Höhlenstein en Landro naar Misurina, zo’n 20 kilometer, ongeveer een half uur. Vanuit Cortina d’Ampezzo is het via de Passo Tre Croci ongeveer 15 kilometer. Vanaf Misurina begint de tolweg SP 49.

Met het vliegtuig Je kunt het beste in Venetië, Treviso of Innsbruck aankomen; van daaruit ga je met de trein naar het Pusterdal of naar Calalzo. In Cortina, Auronzo en Misurina is er geen eigen ZTL – een toegangsbeperking voor stadscentra –; de enige echte beperking is de reserveringsplicht voor de bergweg.

Wat moet je zeker eens proeven in de berghutten?

De keuken hierboven bestaat uit Zuid-Tiroolse berggerechten met een Italiaans tintje – en is bewust eenvoudig gehouden, omdat elk ingrediënt met de kabelbaan of de terreinwagen naar boven wordt gebracht. Klassiekers zijn Knoedel, de broodknoedels die in bouillon of met bruine boter worden geserveerd, met daarnaast goulash, Kaiserschmarrn en aan de Venetiaanse kant polenta, de maïspap die met kaas of champignons wordt geserveerd. De Lavaredo-hut biedt vegetarische en glutenvrije gerechten aan. Bij de maaltijd drinkt men hier boven eerder appelsap met water dan wijn – de terugweg over het grind laat geen tweede glas toe.

Waar kun je het beste iets eten bij de Drei Zinnen?

Rondom de route liggen drie bewoonde berghutten, en daarnaast de Langalm in de vallei. Alle drie zijn te voet via de route bereikbaar; geen enkele ligt meer dan ruim een uur van de volgende vandaan.

Stand: augustus 2026 · Informatie verstrekt door de exploitanten van de berghutten. De openingstijden kunnen variëren, afhankelijk van de sneeuwcondities.

Waar kun je het beste overnachten?

Je kunt kiezen uit twee locaties: Misurina, direct aan de voet van de skilift, of het Zuid-Tiroolse Hochpustertal met Sexten, Toblach en Innichen. Misurina bespaart ’s ochtends een half uur reistijd, terwijl het Pustertal betere treinverbindingen biedt en meer keuze bij regenachtig weer.

Wat is de beste reistijd voor de Drei Zinnen?

Het tijdsbestek is krap: de pendelbus en de tolweg gaan in 2026 van 31 mei tot en met 11 oktober, en buiten deze periode ligt er doorgaans sneeuw op het parcours. Het hoogseizoen in juli en augustus biedt het meest stabiele weer en de grootste drukte; begin juni en de tweede helft van september vormen het beste compromis tussen sneeuwvrije paden en lege parkeerplaatsen. In de winter blijft de bergweg afgesloten – dan zijn er alleen sneeuwschoen- en skitochten mogelijk, en die zijn voorbehouden aan ervaren bergbeklimmers. Hoe het weer in het dal er op dit moment uitziet, kun je zien op Het weer in Innichen en Het weer in Cortina d’Ampezzo.

Welke afspraken moet je inplannen?

De belangrijkste datum van het jaar is de Zuid-Tirol Drei Zinnen Alpine Run op zaterdag 12 september 2026. De bergloop begint om 9 uur in Sexten, voert over 17,9 kilometer en 1.354 hoogtemeters en eindigt bij de Dreizinnenhütte; er hebben zich ongeveer duizend lopers uit meer dan twintig landen aangemeld. Op deze dag is het aan de noordkant dan ook druk – wie in alle rust wil wandelen, kan beter uitwijken naar de zuidkant of een dag later gaan. Meer hierover staat in ons bericht over de 29e editie van de Alpine Run. In de winter komt de Three Peaks winternachtloop door het Fischleintal: een nachtlopen met hoofdlampen op een geprepareerde langlaufloipe.

Wat je moet weten over de Drei Zinnen

Vijf punten die in de meeste reisverslagen ontbreken – en die het verschil maken tussen een geslaagde en een mislukte dag.

1. Zonder reservering gaat het helemaal niet. Wie zonder gereserveerd tijdvak naar Misurina rijdt, wordt bij de slagboom tegengehouden. De reservering verloopt online via de gemeente Auronzo di Cadore en kost niets extra – je moet het alleen van tevoren regelen. Twee minuten op de avond ervoor is voldoende.

2. De zaal zit vol, maar niet overal even vol. Tussen elf en drie is het druk tussen de parkeerplaats en de Lavaredo-hut. Op route 105, in het achterste deel van de rondwandeling, kom je daarentegen vaak slechts enkele groepjes tegen. Wie tegen de stroom in loopt of voor negen uur vertrekt, heeft grote delen van de route voor zichzelf.

3. Het hooggebergte blijft het hooggebergte. Op 2.400 meter kan het in juli sneeuwen en ’s middags kunnen er snel onweersbuien opkomen. De wandeltijd van vier uur geldt bij goed weer. De drie beheerde berghutten op de route vormen echter een vangnet dat veel tochten in de Dolomieten niet hebben.

4. De dag kost geld. 40 € tol plus een pauze voor twee personen lopen al snel op tot tachtig tot honderd euro. De shuttlebus vanuit Toblach halveert de reiskosten, en de routes zelf zijn gratis – wie te voet vanuit het Fischleintal omhoog klimt, betaalt helemaal geen tol.

5. De reservering van de hut is omslachtig. De Dreizinnenhütte neemt geen telefoontjes of e-mails aan en accepteert alleen contant geld. Wie dit van tevoren weet, boekt op tijd online en neemt contant geld mee – en krijgt daarvoor een slaapplaats met uitzicht op de noordwanden.

Voor wie is een bezoek aan de Drei Zinnen de moeite waard?

Voor gezinnen. De rondwandeling is technisch gezien eenvoudig en telt drie plekken om even te pauzeren – goed te doen voor kinderen vanaf ongeveer acht jaar. Het grind is echter niet geschikt voor kinderwagens.

Voor fotografen. De noordwanden liggen ’s ochtends in de zon, de zuidkant ’s avonds. Wie beide wil, overnacht in de Dreizinnenhütte.

Voor klimmers van via ferrata's. De Innerkofler-De-Luca-Steig naar de Paternkofel is met een moeilijkheidsgraad B/C matig, maar vereist wel een via ferrata-set en dat je geen last hebt van hoogtevrees.

Voor treinreizigers. Toblach en Innichen liggen aan de Pustertalbahn; de shuttlebus rijdt vanaf het station rechtstreeks naar boven – zo kun je een hele dag in de bergen doorbrengen zonder auto.

Combineer de Drei Zinnen met Misurina, het Fischleintal en de Dolomieten

Eén dag is genoeg voor de tocht, maar niet om de omgeving te verkennen. De Meer van Misurina ligt toch al op de route en belooft een rustige middag. Het Fischleintal bij Sexten is de Zuid-Tiroolse variant van hetzelfde programma – een wandeling door het dal in plaats van een bergtocht. Wie verder naar het westen rijdt, vindt bij de Meer van Carezza de tegenhanger in groen en turkoois. Een overzicht van de hele regio vindt u in onze Reisgids voor de Dolomieten.

Onze conclusie: de beroemdste rondwandeling van de Alpen maakt zijn belofte waar

De Drei Zinnen zijn geen geheime tip en zullen dat ook nooit meer worden. Maar wat ze wel zijn: een van de weinige berglandschappen van deze omvang die je in vier uur volledig kunt omcirkelen via een gemakkelijk pad. 8,8 kilometer, 550 hoogtemeters, drie berghutten onderweg – dat halen aanzienlijk meer mensen dan de reputatie van de plek doet vermoeden.

De eerlijke prijs: 40 € tol is veel geld voor een bergweg, en de reserveringsplicht haalt de charme van spontaniteit weg. De pendelbus vanuit Toblach kost 22 € voor een retourtje en is daarmee voordeliger zodra je met z'n tweeën of drieën reist – om nog maar te zwijgen van het feit dat je je geen zorgen hoeft te maken over een parkeerplaats.

De volgende stap: reserveer je tijdslot voordat je de accommodatie boekt, niet daarna. En als je je van tevoren een beeld wilt vormen van de regio, begin dan bij de Reisgids voor de Dolomieten.

Prijzen, openingstijden en dienstregelingen kunnen veranderen — controleer de informatie vóór je reis op de officiële websites.